Osada artystow mieszczaca sie we Wdzydzach Kiszewskich nad jeziorem Jeziorko jest jednym z tych miejsc, ktore okresla sie jako wyjatkowe. To prawda, ze nie jest klasyczna pieknoscia, przypomina raczej Ume Thurman i Kate Moss. Ma z cala pewnoscia za duzy nos, krzywe nogi i zbyt szeroko rozstawione oczy... To ciekawe, ze wlasnie jej dziwactwa i daleka od idealu zewnetrznosc sprawiaja, ze jest niepowtarzalna, a kiedy przespacerujesz sie samotnie jej drozkami, uslyszysz jak opowiada swoja historie. Historie ciekawa, troche dramatyczna i bardzo romantyczna.
To wyjatkowo intrygujace miejsce, ktore nie daje sie zamknac w zadne estetyczne ramy, rozsadza je swoja nie-skonczonoscia i troche nasmiewa z kazdego, kto probuje je dookreslic.

Moim zalozeniem nie jest tworzenie nowych ram, nie poprzestane tez na opisywaniu ulomnosci tego miejsca. To na czym skoncentruja sie moje studia, to pokazanie, ze cos co wydaje sie porazka, moze niespodziewanie okazac sie sukcesem , a wszystkie niedoskonalosci i ulomnosci pozwalaja mi, jako projektantowi widziec duzo nadziei.

Wierze, ze tam gdzie pojawiaja sie nie-idealne rozwiazania jest sam czlowiek. Dlatego nie sprzedamy naszego domu wybierajac gotowe rozwiazanie na jednym z tych nowych i "idealnych" osiedli, ale przyjmiemy zaproszenie do trudnej rozmowy z tym, co jest i czeka na nasza odpowiedz.

Mury domu to ochrona skarbu i tajemnicy intymnosci, ktore znajduja sie w srodku. Zupelnie jak skora, ktora stanowi granice naszej wewnetrznosci. Jednak naga skora nie stanowi wystarczajacej ochrony. Dlatego okrywamy ja tkanina, nakladamy plaszcz lub chcac odslonic jej czesc, wybieramy przezroczyste tkaniny z intrygujacymi rozcieciami.

Drugim zalozeniem mojego projektu jest studiowanie zewnetrznosci architektury, tak jakby byla moja wlasna skora, ktora czasem wstydliwie okrywam, a czasem traktuje jako czesc rytualu uwodzenia.